Mollanın zövcəsi və eşq-i ehtiras... (Hekayə) | Hekayələr
Geniş Kitabxana
Mollanın zövcəsi və eşq-i ehtiras... (Hekayə)
Rəhman və rəhim olan Allahın adı ilə…
Kimlərsə mənə Kərbəlayi, kimlərsə də Məşədi Həsən deyir. Uşaq vaxtımdan İslam dininin elminə yiyələnməyə başlamışam, bu gün də Rəbbimin mənə verdiyi ağıl sayəsində çoxları dərk etməsə də, İrandakı alimlərdən geri qalmıram.
Gəncə şəhəri həqiqətən müqəddəs bir şəhərdir. Qafqazda ən iri həcmli Aşura günü məhz bu şəhərdə keçirilir. Ermənistanı istisna etməklə Qafaqaz regionun hər yerindən bu qədim şəhərə,kütlə axını olur. Azərbaycanın digər şəhərləri ilə yanaşı, Dağıstan, Gürcüstan və Rusiya da yaşayan müsəlmanlar məhz bu şəhərə gəlir. Aşura xatirələrində hər kəs, ehsan verər,şərbət paylayar və çalışdıqları qədər pis əməllərdən uzaq olar. Bura gələn bütün müsəlmanlar İmamzadə məqbərəsinin həyətinə toplaşar aşura gününü qeyd edər.
Həmin məqbərə məscid , karvansara , ziyarətgah, qəbrsanlıq kimi daim xalqın diqqətində olur və "İmamzadə”, yəni "imam övladlarının məskəni” adlanır. İmamzadənin kiçik qardaşı Mövlana İbrahimin məzarı isə Gəncədə basdırılıb. Nədənsə, bu illər ərzində Gəncədəki "İmamzadə”, yəni kiçik qardaşının qəbri olan məzar məşhurlaşır və bütün Azərbaycan xalqı ora ziyarətə getməyə başlayır..
Elə məhz bu gün də Aşura günü bu böyük məscidin ətrafında qeyd olunurdu. İnsanlar az-qala bir-birinin içinə girir, kənarda gənclər özlərini döyür və hönkür-hönkür ağlayır, digər kənarda kiçik səhnələr düzəldilib moizələr deyilir, səhnəciklər qurlaşdırılıb İmam Hüseynin şəhid olmasının faciəsini səhnələşdirmişdilər. Bu səhnələrə baxan hər kəs ağlayırdı.
Həmin gün mən də əbamı əynimə geyinərək, başıma da Kərbəladan aldığım çalma papağı qoyaraq, tez-tez səhnəyə çıxıb, ağlaya-ağlaya möziəmi deyib elə özümlə birlikdə insanları da ağladırdım. Qocalar, qadınlar, gənclər, uşaqlar əllərini sinəsinə qoyub hər dəfə dua oxuduqdan sonra hamısı birlikdə ” Amin ” deyə sələnir, hər "Amin” səsində quşlar qorxub havaya uçurdu. Məscidin ayparasının üzərindəki tək quş da sanki dayanıb mənə qulaq asıb, göz yaşı tökürdü.
İzdahamı nəzərə alan dövlət qurumları, bura çoxlu polis və təcili tibbi yardım maşınları da göndərmişdi. Belə bir dini gündə də insanları başa düşmək olmurdu, bəzi gənclər bura lağ-lağı üçün sanki gəlmişdilər. Mən izdaham arasında gəzərkən, bir qrup gənclərin arasında bir oğlan özünü döymək əvəzinə sanki qəsdən gülür, insanlar sinəsini vurada, o da tez-tez sağ əlini alman faşistləri kimi havaya qaldırıdı. Bunu başa düşən mömin qardaşlarımız o oğlanı qəşəngcə əzişdirdilər. Çox keçmədi ki, polislər gəlib o oğlanı apardı.
Hava çox soyuq olduğundan, əllərimi əbamın altından çıxartmırdım. Qurulan mağarlarda ehsan çayı içib, qalanan ocaqların başında oturub tez-tez saqqalımı sığallaya-sığallaya qızınırdım. Qətl sınana yaxın insanlar da çoxalırdı. İmam Hüseyn aşiqlərinin yaşından, cinsindən asılı olmayaraq İmamzadənin ətrafında dövrə vurur, çoxları dua edir, çoxları divara qənd yapışdırıb, ağaca kəndir bağlayıb fal edirdilər. Çoxları əhd edərək 10-15 kilometr yolu sürünə-sürünə, kimlərsə ayaqqabısız gəlmişdi. Mənə ən pis təsir edən hadisə isə, qəbrlər arasında dilənçi qıza pul verib mazaxlaşan gənci görmək oldu.
Çayı içib bitirdikdən sonra başqa yerdə moizə demək üçün izdahamın içərisindən keçirdim, bu vaxt izdahamın içərisindən ” Kömək eliyin” deyə bir qadın fəryadı eşitdim. İzdahamı yara-yara oraya getdim. Bir 13-14 yaşlı qız uşağı özündən keçmişdi və başı üzərində anası fəryad edirdi. İzdahamın təsirindən ürəyi sıxılmış olmalı idi. Kütləyə aralanmağını qışqırdım, mənim molla olduğumu görüb hər kəs kənara çəkildi. Üzünə su sərpib, qucağıma alıb apardım təcili tibbi maşına. Anası da ardımca gəlirdi. İlk tibbi yardım ediləndən sonra ayılmağa başladı. Mən də ” Ayətül- Kürsi” – ni açıb "şəfa” duasını oxudum. Qız gözlərini açanda birinci məni gördü. Dəniz mavisi gözləri imam Hüseynə ağlmaqdan şişmiş, püstə dodaqları suzuzluqdan saman kimi qurumuşdu. Qız özünə gəldikdən sonra anasını tapıb qucaqladı, anası da ona təsəlli verir, ürəyini rahatladırdı. Maşındakı həkim qızın burda qalmasını istəmədi və təcili evə aparmasını, dincəlməsini istədi. Qızın anası uşağının əlindən tutub çölə çıxdı. Hava soyuq olduğundan qızcığaz tir-tir əsirdi.
Qızını qucaqlayan ana, palçığın içində asta-asta körpüyə tərəf gedirdilər. Bir müddət ardlarınca getdim, bildim ki, onlar evə piada gedə bilməyəcək. Ona görə onların qarşısını kəsib dedim:
- Bu qızı piada apara bilməzsiniz..
-Molla qardaş, indi avtobuslarda işləməz, taksiyə verməyədə pulum yoxdu. Ayrı necə gedə bilərəm?
- İcazə versəniz mən apararam sizi.
- … – ana qızına baxdı.
- Gəlin, gəlin.. Ayıb deyilmi… Özü də belə gündə sizə kömək etməyəcəyik, kimə edəcəyik ki?! Mən Yezid deyiləm ki, Hüseyinə qıyan kimi, sizə də qıyım. Gəlin, gəlin… burda taksi var…
Onlar maşına mindilər, mən də sürücünün yanında əyləşdim. Qız başını anasının sinəsinə qoyan kimi yuxuya getdi. Qızın anası şofre Gəncəyə yaxın olan bir kəndə gedəcəyini dedi. Yol boyu səssiz durmaq, hiss edirdim ki, hamımızı narahat edir. Ona görə yola baxa-baxa səssizliyə son qoydum:
- Sizin də əhdiniz var idi bura gəlməkdə?
- Bəli var, Allah ölənlərinizə rəhmət eləsin, ərim öləndən sonra hər il bura gəlib dua edirəm.İlk dəfə idi ki, qızımı gətirmişdim. Yazıq qız camaatın sıxlığına dözə bilmədi.
- Allah rəhmət eləsin. – Əlimdəki kitabı açaraq yüngülcə fatihə oxudum sonra davam etdim: ” Nə vaxt yolunuz İmamzadəyə düşsə, molla Həsən deyib məni tapa bilərsiniz, özüm oxuyaram ölənlərinizin ruhu üçün.
- Allah razı olsun molla qardaş…
Maşın artıq kəndə çatmışdı və çox keçmədi ki, onların evinin önündə saxladı. Əslində ora ev demək düzgün deyildi. Çünki, oranın tövlədən bir fərqi yox idi. Bu gözəl balaca qız necə yaşayırdı burda? Görəsən onların qazancı nədən idi? Nə yeyirdilər?! Ürəyim onların halına yanmışdı. Onlarla sağollaşdım, İmamzadəyə geri döndüm və qətlin sınmağına çata bildim.
Gecə ikən evə gəlib, qüsul alıb "şam” və "xüftən” namazını qıldım. Qapım döyüldü və qapıya doğru gedərək onu açdım. Qapı arxasında iki nəfər, biri gənc oğlan, digəri də ilk görüşdən elə atasına oxşayırdı.
- Əssalamu aleykum, Məşədi.
- Aleykum salam! Xoş gəldiniz gəlin keçin.
- Çox qalmayacağıq… Bu oğlumdur, Elmir. Oğlum bir qıza tutulub , bir kitab aç görək necə olacaq. Məsləhətdirsə gedək elçi…
- Qızın adı və ana adı nədir?
- Sevinc, anasının adı Bikə. – oğlan həyəcanla dilləndi.
Kitabı əlimə alaraq, səsimi bir az yükəldərək dedim: ” Ya Allah, Bismillah… Xüdavər, sən özün məsləhət bil, səndən başqa bir böyük yoxdur, göstər görək Sevinc Bikə qızı ilə ELmirin taleyinə nə yazırsan”. Kitabı açar açmaz, "Qiyamət” surəsi ilə üzləşdim. Surəni oxumadan bu qızdan Elmirə xeyir gəlməz dedim. Otağı tərk etdilər, kişi əmək haqqı üçün 50 manat cibimə qoydu.
Heyvanları yemləyib, uzandım. Ağlıma gözləri mavi olan qız gəldi. Bu yaşıma kimi təkəm, niyə evlənmirəm? Artıq 40-a çatacaq yaşım. Allaha şükür, hər şeyim var. Onların da vəziyyəti ağırdı. Məncə, qızı istəsəm verərlər. Sabah gedim istəyim…

***
Səhər namazını qılıb, süzmə ilə şirin çay içərək, bir az da bazarlıq edərək yola qoyuldum… Taksi ilə çox keçmədən onların evinin qarşısında idim. Qapılarını döyəndə qızın anası açdı qapını.Gözləri ağlamaqdan şişmişdi. Əlimdəki bazarlığı görüb gözləri güldü.
- Salam molla qardaş..Xoş gəlmisən, orda durmayın, içəri keçin.
- Əleyküm Salam. Bunları götürün, halal xoşunuz olsun.
Otağa keçib, qızdırmadan yanan qıza baxdım və qırıq bir stulda oturdum.
- Dünənki soyuğa görə belə xəstələnibdi, elə hey yatır. – anası dilləndi.
- Adı nədir qızınızın?
- Nigardır. – çayı masanın üzərinə qoyaraq dedi. Stəkanın başında çat var idi.
- Belə necə başlayım bilmirəm, amma yenə də deyəcəyəm. Artıq mənim molla olduğum sizə məlumdur. Özümün mal-qaram, təsərrüfatım var. Bura gəldim, Yaradan Allahın elçisi hümmət-i Məhəmmədin adı ilə ki, qızını özümə istəyirəm.
- Necə? – məəttəl qalmışdı.
- Bu qızı belə xəstəlikdən öldürəcəksən. Özümə istəyirəm ki, rahat həyat yaşasın.Mən də təkəm, nə ac qoymaram, nə də paltarsız. Sizi də təsərrüfatımın bütün məhsulu ilə təmin edərəm. Bax burda 1000 dollar var. Bu pulu da başlıq üçün verirəm. – pulu yaylıqdan açaraq dedim. Qadının gözü pul görən kimi güldü. Deyəsən, həyatında bu qədər pul görməmişdi.
- Nə deyim vallah. Heç kimim də yoxdu ki, məsləhətləşim. – əllərini əllərinin üstünə qoyub dedi.
- Mənim də heç kimim yoxdu. Nigarla özümün kəbinini kəsərəm olar arvadım. Sizə də hər həftə köməklik edəcəyəm. Belə nə qədər yaşaya bilərsiniz axı, bu uşaqla…
- Haqlısınız… – artıq o razılaşmışdı.
Saqqalımı ovuşduraraq:
- Oldu onda, inşəllah gələn həftə gələcəm Nigarı evindən götürməyə. Bir həftə içində xınasını istəsən yandırarsınız.
- Yaxşı görüm nə edirəm…
Telefon nömrəmi və ünvanımı kağıza yazıb Ülkərə verdim. Gedib evimi səliqəyə salıb, təmir edib gəlin gətirəcəkdim…

***

Mənim adım Nigardır. Hələ 14 yaşım var. Atam qəzada öləndən sonra anam məni məktəbə aparmadı. Məktəb şəhərdə yerləşirdi və hər gün maşına verməyə pul çatdıra bilmirdim. Biz sadəcə 5 dənə toyuqla dolanırdıq. Onlara da nəsə olanda, bizi qorxu bürüyürdü. Bir dəfə toyuq məhlədən qaçmışdı. Anamla mən saatlarla kəndi ələk-fələk etdik və o toyuğu tapdıq. Tapanda elə sevinmişdik ki… O toyuq dəcəl olduğundan bazarda satdı. Sonra xəbərim oldu ki, o toyuqlar kimi anam məni özümdən 30 yaş böyük kişiyə satıb. Anam bunu mənə deyəndə dəli oldum, ağladım, sızladım… Amma çifayda… Artıq qərar qəbul edilmişdi və həm də boğazımızdan şorbadan və yumurtadan başqa heç nə keçmirdi. Köhnə çörəkləri dəfələrlə istifadə olunmuş yağda nə qədər yumurta ilə qızardıb yemək olar?! Buna görə anamı başa düşdüm… Mənə kəbinimdən əvvəl hər şeyi izah elədi, heç nəyi də başa düşmədim. Nəsə qan zad deyirdi, bilmədim ki, nə demək istəyir.Sonra bir təhər xına tapıb əlimə yaxdı. Dualar etdi, ağladı və nəhayət həmin gün gəldi… Anam üzümə ağ rəngdə anasından qalan örpəyini sərmişdi. Bir kişi məni gəlib götürdü, anam arxamca su atdı. O qədər həyəcanlanırdım ki, ürəyim sinəmdən çıxacaqdı , sanki… Örpəyin altından hiss edirdim ki, yanımda böyük bir kişi oturub, tez-tez də saqqalını sığallayır. Başımı sağa çevirib, yola baxdım. Kəndimizin uşaqları bir-birinin dalınca qaçır və onların gülüş səsləri bir-birinlərinə qarışırdı. İstədim, maşından düşüm onlara qoşulum, mən də gülüm. Mən bu maşında yox, o uşaqların yanında olmalı idim.
Çox keçmədi ki, bir yerə gəldik. Həyətdən inək, qoyun səsləri eşidilirdi . Daha sonra bir otağa girdim, hələ üzümdə örpək var idi. Molla yerdə oturdu və mənim də yerdə oturmağımı xahiş elədi. Onun yanında oturdum. Quranı açdı və dua oxudu sonra isə kəbinimizi kəsib, üzümdəki örpəyi çıxartdı. Üzümə baxıb, təbəssüm etdi və "Xoş gəlmisən evimizə” – dedi. Sonra ayağa qalxıb aş və dolma gətirib stolun üstünə qoyub bildirdi ki, özü bişirib və dadmağımı xahiş etdi. Stol arxasına keçdim. Həyəcanım çox idi. Uşaq vaxtı atamda qarşıma yemək qoyar və hətta özü mənə yedizdirirdi. Bir anlığa elə bildim ki, molla elə atamdır. Atam yaşasaydı bu molladan da cavan olacaqdı.
Molla "Bismillah” deyib, uzun dua edib, çörəyi qırdı və qarşıma bir neçə hissə çörək qoydu. Yemək istəmirdim, ancaq anam demişdi ki, nə desə elə. Ona görə nə dedi elədim. Bir az dolma yedim və təzə sağılmış inək südü içdim.
Molla namazını qılmağa başladı. Mənsə stolun üstünü yığışdırdım. Evi geniş idi. Bu 2 otaqlı ev, mənim üçün nağıllardakı saray qədər böyük idi. İllərdir balaca bir otaq, mənim dünyama çevrilibmiş, amma indi yeni bir dünya kəşf etmiş kimi oldum. Divarda çoxlu dini kişi şəkilləri, ərəbcə sözlər yazılan kağızlar asılmışdı. Stolun üstünü yığışdıranda molla hələ namazını bitirməmişdi. Mən elə paltarlı-paltarlı yataq otağındakı yatağa uzandım. İki qatlanıb dizlərimi qucaqlamışdım. Qorxurdum… Anamı , kənddəki uşaqları istəyirdim, bura gəldiyimi də başa düşə bilmirdim. Elə bu fikirlərlə yuxuya getmişdim.
Yuxuda atamı görürdüm, sonra oyandım. Oyananda mollanın baldırımı sığalladığını gördüm, narahat oldum. Oyandığımı görüb, "qorxma” dedi. Onun nə etdiyini bilmirdim. Geyindiyim donu bədənimdən dartıb çıxardı, mən gözlərimi bərk-bərk yummuşdum. Çox utanırdım, nəfəsim kəsilirdi utancımdan, həyəcanımdan və qorxumdan. Üzümdən onun saqqalını hiss edirdim, daha sonra dodaqları üzümə dəydi. Üzümdən öpə-öpə boynuma düşdü, sonra da döşlərimə doğru. Çox utanırdım, nəfəsim daralırdı. Gözlərimi o qədər bərk sıxmışdım ki, özümü kor kimi hiss edirdim. Gözlərimi açdım və gördüm ki, döşüm onun saqqalı arasında görsənmir. Molla da lüt idi və üzərimə uzanmışdı. Ayaqlarımı bir-birinə bitişdirşdim, dizlərimdən tutub ayaqlarımı araladı və çox bərk ağrı hiss elədim. Sanki bıçaq sancdılar mənə. Bilmirdim molla nə edir, bu ağrıya tab gətirə bilmirdim. Molla tənginəfəs olub üzərimdən çəkilib otaqdan çıxdı. Mən gözlərimi açdım. Ayaqlarım qanın içində idi, dəli oldum. Bərkdən qışqırmağa başladım. Öldüyümü fikirləşirdim, ” Ana-ana” deyə ağlayırdım. Molla qaça-qaça otağa daxil oldu və biləndə niyə ağlayıram, sadəcə güldü. Daha sonra yanımda oturub, izah etdi ki, bu əksinə yaxşı bir şeydi.

***

Hər şeyin üzərindən iki il keçdi. Artıq 16 yaşım var idi. Erkən cinsi əlaəqəyə girdiyim üçün saçlarım tökülmüşdü. Namaz qılmağa başlamışdım. Evdən eşiyə çıxanda çadıra geyinirdim. Yaşıdlarım əlində kitab məktəbə gedirdilər, mənsə bazarlıq edirdim. Məhləmizdəki heyvanlara da mən baxırdım. Ürəyim çox sıxılırdı, elə bir sıxıntı idi ki, bunu sözlə təsəvvür edə bilmirəm. Evdə televizor yoxdur, Həsən deyir ki, şeytan alətidir. Evdə oturub yemək bişirməkdən başqa məşğuliyyət tapa bilmirəm.
Hərdən xəyallarıma dalıram. Xəyallarımda sevgini axtarıram. Amma tapa bilmirəm. Sevginin nəyin adı olduğunu bilmirəm. Yoxsa sevgi Həsənlə, mənim aramda olan bağlılıqdır?! Bilmirəm… Nə vaxtsa sevgini dərk etmək istəyərəm.
Mən namaz qılıram… Amma bilmirəm niyə qılıram. Səbəb nədir namaz qılmağıma? Bəs, başımı bağlamağıma? Bunları Həsənə deyəndə, mənə cavab verir ki, belə suallar verib günah qazanırammış və bunun düzgün olmadığını deyirdi.
Bəs Allah sevgisi?! Allah bizi sevgi ilə yaradıb, bəs niyə verdiyim suala görə məni Cəhənnəmlə cəzalandırsın?! Öyrənmək istəyirəm , amma hardan və necə öyrənim bilmirəm. Bir dəfə də bu suallardan Həsənə verdim. Həsən ilk dəfə məni döydü, kəmərini çıxardaraq bədənimə bərk-bərk vurdu. Daha sonra isə… necə deyim…zorladı…
Bir müddət yataqdan başımı qaldıra bilmədim.
Bir gün mənə "Qədr gecəsi” üçün məscidə gedəcəyini, səhərə yaxın dönəcəyini, heyvanları axşam yemləməyimi söylədi və qapını bərk bağlamağımı söylədi.
O evdən gedəndən sonra məhlənin başına getdim və qoyunların qapısını açıb otlarını tökdüm. Çəpərin arxasından oğlan səsi eşidəndə dik atıldım :
- Ey salam , necəsən? – yaraşıqlı, gənc bir oğlan idi.
- … – ordan getmək istədim.
- Hara gedirsən, nə etdim ki?
- Yox, başqası ilə danışmağım olmaz. – çox qorxurdum.
- Niyə atan qoymur? – çəpərdən boylanaraq dedi. İlk dəfə belə oğlan görürdüm. Saçları uzun idi və eləcə gülürdü.
- Atam ölübdü.
- Hə, nə deyim… Üzüldüm. Mən qonşunuzam. Elə burda qalıram, əslində Bakıda qalıram, tətildir deyə gəlmişəm. De görüm bəs o molla tipli kişi kimdi, səni niyə elə döyür ki? Elə bildim atandır.
- Yox , ərimdir. – danışdıqca onun yanında qalmaq istəyirdim.
- …Nə?!…Ərin?!Neçə yaşın var? – çox təəccüblənmişdi.
- 16…
- Necə evlənmisən o kişi ilə? Özü də sənin kimi gözəl bir qız.
- Anam evləndirdi. – mənə heç Həsən deməmişdi gözəl olduğumu. Bir anlğa ürəyim xoş titrəmə keçirdi.
- Sevirsən onu?
- Sevginin nə olduğunu bilmirəm.
- Belə də bilirdim… Adımı soruşmayacaqsan? Adım Kənandır. – arxadan kimsə Kənanı səslədi. Kənan üzünü mənə tutub dedi: Daha çox görəcəksən məni! – dedi və getdi.
Mən tez gəlib evə girdim. Həyəcandan qarnım ağrıyırdı. İlk dəfə idi ki, belə bir hiss keçirmişdim. Səhərə kimi yata bilmədim. Tez-tez pəncərədən məhlənin başına baxırdım. Bəlkə Kənanı görərdim. İlk dəfə kimisə gözləyirdim. Sevgini dilə almağa qorxurdum. Səhərə yaxın mürgülüyürdüm ki, Həsən gəldi. Bir qismət çörək yeyib yatdı. Yuxudan duranda artıq axşam idi. Namazlarını qılıb, mənə yaxınlaşdı. Üzümdən öpüb, yataq otağına apardı. Mənimlə sevişmək istəyirdi. Ancaq nədənsə o məni hər dəfə öpəndə Kənan gözümün qabağına gəlirdi. Həsənə bu gecə istəmədiyimi dedim. O aldırmadı, mən müqvimət göstərdim. Ancaq yenə də o mənimlə birgə oldu.
Artıq Həsəndən diksinməyə başlamışdım. 2 gün sonra o yeni "Qədr gecəsi ” üçün məscidə getdi. Mən məhləyə çıxanda Kənanı gördüm. Məhləni təmizləyə-təmizləyə onunla söhbət etdim, dedik-güldük. O çəpərin digər tərəfində idi. Çoxdandır ki, gülmürdüm. O Bakıda başına gələnləri, müəllimlərinin həyasığlığından danışırdı. O qədər şirin-şirin danışrdı ki, gəl görəsən. Hava soyuq idi və qaralmağa başlayırdı. Biz isə vaxtın necə keçdiyini bilmirdik. Artıq hava tam qaralanda mən getmək istədiyimi söylədim. O isə mənə ” səni sevirəm” dedi. İlk dəfə idi ki, bu sözü mənə deyirdilər. Ürəyimdən qığılcımlar sıçırladı, başım hərləndi. Məncə, sevgi elə bu idi… Mən də ilk dəfə birinə "səni sevirəm” dedim və bu şəxs Kənan idi. Qaça-qaça evə gəldim. Oturub ağladım… Bilmirdim niyə ağlayıram. Günüməmi, Kənanı sevməyiməmi, imkansız sevgiməmi. Kaş bu gecə onunl birlikdə olardım. Onunla yenə deyərdim, gülərdim…
Elə bu fikirlərlə səhər açıldı. Həsən Məsciddən evə geri döndü. Qapıdan içəri girər-girməz üzümə sillə çəkdi. Yerə yıxılıb dedim:
- Qurban olum, Həsən. Nə etdim ki, məni vurursan.
- Küçük, fahişə! Bütün küçə deyir ki, məhlədə kimləsə danışırsan, gülüş səslərin aləmi götürüb. Bir oğlan evə alırsanmış!
- Qurban olum, bunu kim deyir. Mən evə heç adam alaram?! – həyəcandan dodaqlarımı yeyirdim.
- Kimdi o gədə… İkinizdə öldürəcəyəm! Hə-hə öldürəcəyəm!De görüm mənə. – Məni qaldırdı və yerə çırpdı.
- Allaha and olsun deyirəm ki, səndən başqasına toxunmamışam. Sənə xəyanət eləməmişəm.
-Sənə inanacam, ya bütün qonşulara? De mənə, fahişə! Namusumu 2 qəpiklik etdin. – onun gözü çönmüşdü. Mən Kənanın adını çəkə bilməzdim. Yazığın nə günahı var ki…
- Yaxşı…Demə… Amma bil ki, mən belə yaşaya bilmərəm.
O məhləyə getdi. Əlində qalın kəndirlə geri döndü. Ayağının altına stul qoyaraq, kəndiri dəmir lüstura bərkitdi. Elə bildim özünü asacaq. Eləcə qışqırırdım "Qurban olum eləmə”. Kəndiri bərkitdikdən sonra stuldan düşüb qolumdan tutub özünə dartdı. Yerlə sürükləyərək, stula qaldırdı məni. Daha sonra kəndiri boğazıma bərkiti və dedi
- Denən kim idi o gədə…?
- …. -Mən susdum. Heç nə demədim. Sevginin nə olduğunu indi bildim. Sevgi onu qorumaqdır. Bu çirkin həyatda olan yeganə gözəlliyin adı sevgidir. Sevgini dərk etdiyim üçün gülürəm və stula təpik vurub boğulmağa başlayıram…

***

Adım Kənandır, 23 yaşım var. Universiteti bu il bitirib istirahət üçün Gəncəyə , ailəmin yanına gəlməyə qərar verdim. Səhər avtovağzala çatıb, avtobusdan düşəndə, məni qarşılayan anam və atam oldu. Üzümdən gözümdən öpüb fəxrlə "diplomat oğlumuz gəldi” dedilər. Onlara sarılıb, dərin bir nəfəs içimə çəkdim. Daha sonra evə gedib, aylardır həsrət qaldığım valideynlərimlə söhbət eləyib, bundan sonrakı bütün planlarımı danışdım. Onlar mənimlə qürur duyurdular. Qarşıma qoyulmuş, yağlı tikələrdən yeyib, anamın hazırladığı şirniyyatları daddım. Belə bir ailəmin olduğu üçün çox sevinirdim. Sonra yerimə gedərək uzanıb yuxuya getdim.
Günortaya yaxın bir vaxtda yuxudan oyanmışdım. Ailəmin siqaret çəkməyimdən xəbəri yoxdur. Məhlənin arxasına keçərək siqaretimi yandırıb bir az gəzişməyə başladım. Bir müddət gəzişdikdən sonra qonşuluqda yaşlı bir kişinin balaca bir qızı döydüyünü, hətta kəməri ilə bərk-bərk vurduğunu gördüm. Çox pis təsir elədi mənə. Düşündüm ki, atası qızını döyür. Daha sonra gedib şəhərdəki dostlarımla görüşüb xoş vaxt keçirdim. Bir neçə gün sonra dostlarım mənə bildirdi ki, "Qədr gecəsi” üçün məsciddə qalacaqlar. Mən də sadəcə güldüm və onlara ateist olduğumu deməyib, sadəcə gəlməyəcəyimi söylədim. İnsanlar günortadan məscidə dua etmək üçün yığışıb getsələr də mən, evə gəldim və bir müddət kitab oxudum. Daha sonra məhləyə siqaret üçün çıxdım. Gözüm o evə sataşdı və səssiz olduğunu gördüm. Sonra yaxınlıqdan ayaq səsləri eşitdim. Çəpərdən bir az boylandım və gördüm ki, o döyülən qız buradadır. Necə gözəl görsənirdi… O məni görmürdü… Amma mən onun iri çiyələk kimi dodaqlarına, masmavi gözlərinə, gözəl bədən qurluşuna baxırdım. Saçları belindən aşağı sallanır, yüngül külək üzünə düşən saçları ilə rəqs edib əylənirdi sanki. Özümü saxlaya bilməyib onu çağırdım, dik atılıb qorxdu, məni isə gülmək tutdu. Adı Nigar imiş, 16 yaşı var və o döyən molla kişi əri imiş. Həqiqətən şok keçirdim. Xoş söhbətdən sonra məni anam çağırdı. Mən də çox keçmədən getdim. Yerimə girib uzandım və nədənsə Nigarı fikirləşdim. Səhər açılanda hələ də tavana gözümü zilliyərək Nigarı düşünürmüşəm. Dünyanın bir neçə ölkəsində olmuşam, heç bir yerdə belə gözəllik görməmişəm. Bu haqsızlıqdır. Belə bir qızın elə bir kişiylə evli olması ədalətsizlikdir. Nigar xoşbəxt görsənmirdi, gözlərindən çəkdiyi kədəri və mənə necə həsrətlə baxmağı məlum idi. Bəlkə o mənim köməyimə möhtacdır? Onu o mollanın əlindən qurtarıb Bakıya apara bilərəm. Xoşbəxt yaşamaq hər kəsin haqqıdır.
Yox..yox… Deyəsən aşiq oldum ona… Yoxsa bayaqdan onun haqqında fikirləşməzdim. Artıq arxa pəncərəmdən onu izləyirdim eləcə. Səhər açılanda əri gəldi. Onun üzündən öpüb yataq otağına apardı. Ürəyim ağrıdı… Axı o yaşlı bir molladır. İndi başa düşdüm ki, İslam ölkələrində niyə az yaşlı qızlarla evlənirlər. Çünki, istəyirlər ki, qızlar özlərindən başqa bir kişi görməsinlər, tanımasınlar, salam belə verməsinlər. Avtomatik olaraq bu "Mömin” kişilər də onların qəhrəmanına çevrilir. Hə..Hə… Başqa izahı ola bilməz bunun!
Belə olmaz artıq 2 gecədir, Nigarı düşünürəm. Çəkdiyi əziyyət mənim ürəyimi sarsıdır. Pəncərədən elə hey baxıram, arada Nigar gəlir başın pəncərə qoyur, barmağı ilə pəncərəyə nəsə yazır və tez də silirdi. Yazıq qız… Nələr çəkir…
Günortadan o molla kişi evdən çıxdı. Mən tez həyətə düşdüm, çox keçmədi ki, Nigar da gəldi. Onunla saatlarla söhbət etdik, xeyli güldük. Günün sonunda da onu sevdiyimi söylədim. O da məni sevirdi. Bunu bilirdim və bu cavab məni çox sevindirdi. Hava qaralanda onun getmək vaxtı gəldi və getdi…
Qərara gəlmişdim. Növbəti yəni, sonuncu "Qədr gecəsi” əri evindən gedərkən, Nigarı qaçıracaqdım. Bakıdakı evimdə ailə qurub xoşbəxt yaşaya bilərdik. Sadəcə 2 gün gözləməli idim. Səhərəcən fikirləşdim, ölçüb-biçdim və hesab işlərini tamaladım. Nigarın dediyinə görə, onlar sadəcə kəbinli evlidirlər. Demək, hüquqi cəhəttən heç bir əsas yoxdur ki, nəsə bir problemimiz olsun! Çox gözəl…
Səhər açıldı, pəncərəyə qaçdım… Pəncərəyə baxarkən gözlərimə inana bilmədim. Nigar stula çıxmışdı, boğazında kəndir var idi və əri ona baxıb qışqırırdı. Mən ora qaçmaq istədim, amma dərhal geri döndüm, bəlkə heç nə olmayacaq deyə, bəlkə gözlərim məni aldadırmış deyə…
Nigar ayağını stula vuranda, mən yumruğumu dişləyib ağlayırdım. Molla isə heç nə etmirdi, durub üzünə baxırdı. O qatil idi… O, Nigarı öldürdü…. Axı niyə?! Onun günahı nə idi ?! Nə?!
Mən olanları heç kimə demirdim. 1 həftə boyunca içki içirdim. İçki içəndə özümü Nigara daha yaxın hiss edirdim. Onun xəyalı gözümün önündə canlanırdı. Axı, onu çox sevirdim…
Bu 1 həftə ərzində Nigarın 3-ü və 7-si mərasimləri tamamlamışdı. Gecə ikən yağış tökürdü və mən pəncərədən Nigarın durduğu yerə baxıb bir butulka çaxırı başıma çəkdim. Mollanın səccadəsini yerə saldığını gördüm və az qala əsəbimdən dəli olum. Atamın divardakı ov tüfəngini götürüb, evdən çıxdım. Qoşalüllənin içində iki güllə var idi. İldırımlı, yağışlı havada çəpərdən atlananda yıxıldım. Ayağa qalxaraq, sənritləyə-səntirləyə evə yaxınlaşdım. Qapı taxta qapı idi. Qapıya bir təpik vurdum və girdim içəri. Molla namaz qıla-qıla bir anlığa diksindi qapının gurultusundan. O bilirdi ki, əlimdə silah var, ancaq yenə də namazı dayandırmırdı. Səcdəyə gedir, duasını edirdi. Mən onun arxasındakı kresloda oturdum və namaznın bitməsini gözlədim. Bilirdim ki, o aktyorluq edir. İstəyirdim ki, arxasından bir təpik vurum. Amma bunu etmirdim. Divardan hələ arsız-arsız Nigarın şəkilini də asmışdı. Şəkilə baxanda daha da şiddətləndim və ayağa qalxıb səcdəyə gedərkən bərkdən itələdim, başı getdi divara girdi. Başını tutaraq dedi:
- Kafir köpək uşağı, nə istəyirsən! Rədd ol evimdən!
- Nigarın günahı nə idi? Onu niyə öldürdün? Hər şeyi mən gördüm! – saçlarım islanıb gözümə girirdi, başımı sirkələyərək saçımı gözümün üzərindən çəkdim.
- Ahaaaa… Deməli, Nigarın aşnası sənsən! Öldürəcəm səni , əclaf! – üzərimə gəldi və mən tətiyi çəkdim. Qoşalüllə güclü silah olduğundan güllə onun bədəsindən girdə arxadan 10 santimetrlik dairə halında çıxdı və ətraf qana bulandı. O üzümə baxdı, ” Əşhədü ənnə” deyib yerə yıxıldı.
Mən şokda idim. Ətrafdakı qan və silahın səsi sanki məni yuxudan oyatdı. Amma keçirdiyim şokdan elə onun yanına yıxıldım. Bir az özümü toxladım. Hələ hər şeyin sonu deyil – deyə fikirləşdim. Güclü ildırım çaxırdı, göyün gurultusu aləmi lərzəyə salırdı. Fikirləşdim ki, silahın səini heç kim, göy gurulutusndan fərqləndirə bilməz. Mollanın cəsədini götürüb yerdəki gəvəyə bükdüm və otağın qanını, hara oxunmuşamsa oradan barmaq izlərimi sildim. Cəsədi həyətə çıxardım. Saat gecənin ən qaranlıq anı "4-ü” göstərirdi. Həyətdən qazmaq üçün beli götürdüm. Yağışın torpağı islatması mənim işimi yüngülləşdirirdi və 1 saat içində elə həyətdəcə qəbir qazıb gəcə ilə birlikdə cəsədi ora atdım. Qəbirin ağzını bağladım. Yağışlı havada məhlədəki izlərimi də təmizləyəndən sonra evə qayıtdım. Təpədən dırnağa su və palçıq idim. Heç kimə bildirmədən hamama keçdim və təmizləndim.
Hər şey 1 an baş vermişdi və bu hadisənin üzərindən 1 həftə keçmişdi. Hər gün elə bilirdim ki, polislər gəlib məni aparacaq. Artıq paranoya olmuşdum. Az qala ağlımı qaçırım. Belə yaşaya bilmirdim və gedib polisə təslim oldum. Məhkəmə mənə 8 il həbs cəzası verdi. Mən isə Nigarın xəyalı ilə burada yaşayıram. Nigar hər gecə yuxuma girib mənə ” GƏl” deyib, çağırır. Bəlkə onun yanına gedim?!
Cemi 548 nefer oxuyub
Beyen(102) | Beyenme(188)
Paylaş:
Hekayələr

Whatsapp Plus, Instagram Plus, Youtube Plus, Mp3 Yukle, Video Yukle, HD mp4, Bedava Indir, Android Dunyasi, Futbol neticeleri, Idman xeberleri, Silent.Az, Tatli.Biz

Sevgi Smsleri, Dostluq Smsleri, Tebrik Smsleri, Ayrılıq Smsleri, Ad Gunu Smsleri,Prikol Smsler, Turkce Smsler, Qarışıq Smsler, Letifeler, Xoruz ili Haqqında, Ulduzlar bu ilə nə deyir?, Xoruz ilində bizi nə gozləyir?, Xoruz 2017-ci ildə nə gətirəcək?, Bu ildə doġulan insanların xasiyyətləri, Bu ildə doġulan insanların xarakterləri, Bu ildə doġulan insanların xususiyyətləri, Xoruz ilinə dair Mayya qoroskopu, Xoruz ilində bu burclər Varlanacaq, Xoruz ilində doġulan məşhurlar
Tatli.Biz | Silent.Az

[sitemap xml][sitemap html][ror xml][urllist]
©Tatli.Biz 2010-2017